7 juni Yellowstone NP Canyon - Mammoth Hot springs - Norris Campground

Wat een verschil in temperatuur hier! Het was vannacht zo koud dat we de kachel de hele nacht hebben laten draaien. Prompt de tank half leeg! Weet je dat gas in een NP ‘akelig’ duur is?? We betaalden 27 dollar en moesten ook nog eens met z’n allen in de regen staan tijdens het ‘tanken’….

Ja, vandaag heeft het bijna de hele dag geregend. Er was een Nederlandse toerist die ons even heel leuk vertelde dat we net te laat waren, omdat het hiervoor prachtig weer was. Ja, en bedankt!! Ha, zij hebben vast niet zo’n stoere camper als wij!

Mam, je had me toch ook nog moeten helpen met mijn schoenen, want ik heb de verkeerde schoenen bij me. Ik dacht het al meteen na de eerste dag. Tja, hier krijg ik eindelijk tijd om na te denken en dan komt zoiets ineens in je op. Ik heb geen wandelschoenen en ben dus vandaag met Bram op mijn arm twee keer uitgegleden. Daarna maar omgedraaid en Philippe met de kids verder laten lopen. Ze hebben boven aan een waterval gestaan en hele mooie foto’s gemaakt. Hier in ‘The grand canyon of Yellowstone’ zie je waar het park zijn naam aan dankt. De canyon heeft hele steile gele wanden. Toch vind ik de vergelijkenis met de Grand Canyon niet op zijn plaats. Deze was toch veel indrukwekkender dan de Canyon hier (vind ik).

Na de Canyon zijn we naar Norris Campground gereden om alvast ons plaatsje te reserveren voor vannacht. We vonden een prachtige plek in het bos en aan het water en hingen daar ons briefje op. Na de lunch vertrokken we richting Mammoth HotSprings.

Dit gebied is gevormd door warmwaterbronnen, waardoor er witte en gekleurde terrassen ontstaan. De kinderen lopen overal heel erg goed mee en zo hebben we bijna de hele trail kunnen doen. Wat is dit toch fascinerend! Je hebt een uitzicht zoals in Luxemburg, met als groot verschil dat op verschillende plaatsen de grond dampt, bubbelt, en de mooiste kleuren laat zien. Ik ben zó blij om hier te zijn en dit te kunnen zien met mijn eigen ogen!

Daarna door het mooie landschap met Bizons en ‘elks’ (volgens mij reeën) en een roaring mountain weer terug naar de camping. Blijkt dat een ander Nederlands stel onze mooie plek heeft ingepikt.. Ze zeggen dat er niets hing op het moment dat zij daar aankwamen en dat de Ranger hun deze plek heeft aangewezen. Deze laatste is trouwens in geen velden of wegen te bekennen. Nou, daar zijn we mooi klaar mee!

Gelukkig heeft mijn lieve en sociale man een mooie oplossing bedacht en staan we nu 3 plaatsen terug in een iets kleinere plaats met bijna net zo’n mooi uitzicht.

’s Avonds hebben we ons nog even over de route gebogen en het lijkt erop dat we genoeg tijd hebben om alles te doen wat we willen en het de laatste dagen lekker rustig aan te doen.

Trouwens op het moment dat wij in San Francisco zijn is daar de Cars 2 promotietour!!! Daar gaan we natuuuuurlijk naar toe!

6 juni Thermopolis – Yellowstone National Park

Vanmorgen na een goede nachtrust wakker geworden in een zonnige omgeving en na een lekker ontbijtje vertrokken richting Cody. We hebben gezien dat hier een WalMart Supercenter is en daar gaan we even inkopen doen voor de komende dagen in Yellowstone.

We rijden de hele tijd door Cowboystadjes en hebben de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains constant in het zicht. Het is een beetje moeilijk voor te stellen dat we aan het einde van de dag in de sneeuw rijden, want als we nu de camper uit gaan is het heerlijk warm.

Trouwens, op veler verzoek; hier een paar foto's van de camper:

In Cody doen we de voorgenomen boodschappen en nemen we de tijd om eens alles te bekijken. Dit resulteert in 3 nieuwe truitjes voor Julia en een mooie nieuwe broek voor Bram.

We eten wat op de parkeerplaats van WalMart en rijden dan tussen de bergen door richting Yellowstone. Na een paar mijl komen we bij 3 tunnels die er veel lager uitzien dan ze zijn. We passen er zonder moeilijkheden onderdoor met ons slagschip. Na de tunnels stoppen we bij de Buffalo Bill Dam en maken prachtige foto’s van de dam en omgeving.

Daarna door naar Yellowstone!! Op de radio horen we dat de weg vrij (van sneeuw) is, maar dat er wel falling rocks zijn, dus voorzichtig rijden. We merken al snel dat de sneeuw korter bij komt , maar als we in het park komen zien we pas wat ze bedoelen met “Avalanche Danger!”!!

We rijden hier op plaatsen tussen muren van sneeuw door die even hoog zijn als de camper (3,65 meter) en op andere plaatsen is de sneeuw lager en zien we rotsblokken liggen óp de sneeuw van wel 1 meter. Gelukkig is dit maar een klein stukje en zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Nu staan we op de camping (Fishing Bridge). Er ligt hier tot grote vreugde van de kinderen ook sneeuw (terwijl het niet zo koud is, je kunt hier rustig met een t-shirtje lopen) en we lopen even richting visitorcenter om onze route voor de komende dagen te bepalen.

Als we daarna bij de camper terug zijn en ik wil wat gaan koken gaat Bram met zijn vinger in de slijper en slijpt zo zijn velletje er vanaf. Het bloedt als een rund en we hebben met een keukenpapiertje niet genoeg. Na een hoop tranen en een tijdje dicht duwen kan ik er wel een pleister op plakken, maar het blijft bloeden. Het is best een diep wondje, maar als het even de kans krijgt om te drogen zal het wel goed zijn. Arme stakker!

’s Avonds begint het weer te sneeuwen.

5 juni Cheyenne - Thermopolis

Gelukkig, nu hebben we wel lekker geslapen. Ik ben om 20:30 naar bed gegaan en om 5:00 wakker geworden. Hm, tóch last van een jetlag. De kids werden om 5:40 wakker.

We zijn langzaam op gang gekomen, maar waren toch uiteindelijk om 8:00 ‘on the road’.

In principe wilden we tot Casper rijden, maar bij nader inzien vonden we dat te kort.

We zijn bij Casper van de Highway af gegaan en hebben daarna kunnen genieten van een prachtig uitzicht. Bij elke bocht hield ik het fototoestel in de aanslag, want het landschap is hier zó divers!

We zijn gereden tot Thermopolis en we zitten nu op een camping genaamd ‘Fountain of Youth’. Er zijn hier overal in het dorp warm water bronnen (hot springs). Ook hier op de camping. Er zijn 3 ‘zwembaden’: één heet, één nog heter en één veel te heet. In het eerste kunnen we ‘lekker’ (het ruikt wel naar zwavel) een beetje poedelen. De kinderen zijn er heel erg blij mee.

Vooral Bram vond het vandaag allemaal niet leuk. Hij vraagt aan de lopende band wanneer we nu naar Amerika gaan (wij denken dat hij een huisje met zwembad, zoals in Florida bedoelt. Hoe krijg je een kind van 3 dat uitgelegd?) en begint elke zin met “ich wil….”  en als wij dan reageren is het meestal niet goed. Het zal ook wel een beetje de nieuwe situatie zijn. Heb ik ook last van. Ik kan maar moeilijk wennen aan het kamperen (moet je mij nu horen, met zo’n dikke RV onder mijn kont) en ik vind het erg vermoeiend als Bram zich verveelt. Morgen krijgen ze meteen bioscoop als we vertrekken. Dan hoeven ze zich niet te vervelen. 

4 juni Camper ophalen en naar Cheyenne

Vanmorgen waren we vroeg wakker. Om 6 uur waren de kinderen niet meer te houden en zijn we beneden gaan ontbijten. Heerlijk vond ik. Daar zullen jullie misschien anders over denken. We aten namelijk cereal, muffins en wafels en Philippe at toast.

We besloten dat het nog zo vroeg was dat we best samen konden gaan zwemmen en daarna samen de camper ophalen. Het zwemmen was superlekker. Wij zijn weer helemaal opgefrist en de kinderen hebben volop genoten.

Daarna door naar de camper. Dat ging allemaal wat moeizamer dan we dachten.. Gelukkig hadden we geen horloge aan, maar volgens mij hebben we daar zo’n 2,5 uur gewacht. En er waren maar 3 koppels voor ons!!!

Maar nu komt het: we hebben door gebrek aan een ander model een upgrade gekregen. Tot Philippe’s grote vreugde zijn we de komende 3 weken de trotse bezitters van een 31 voet (9,44m) camper met 2 slide outs!!!

Het is een ouder model, dat wel en hij was niet (goed) gepoetst toen we hem kregen, maar hij is BIG en dat maakt een hele hoop goed, haha. Zie je, size does matter.

De kinderen slapen boven. Daarachter heb je de keukentafel, die naar buiten geschoven kan worden, dan de keuken, badkamer en dan onze kamer, die ook naar buiten kan worden geschoven.

Na het ophalen van de camper zijn we ‘even’ bij WalMart gestopt (ik was vergeten hoe groot dat ding ook alweer was) voor wat boodschappen en poetsmiddelen. We hebben onze BigAss camper tussen de gelijknamige trucks geparkeerd en hebben toen heel trots foto’s gemaakt van wat we zagen.

Na de WalMart zijn we door gereden naar Cheyenne. Het landschap is hier niet erg interessant, behalve dan de ‘Rocky’s’ die we steeds op de achtergrond zien. 

We staan nu bij het visitorcentrum en ik ga poetsen en de spullen inruimen en dan gaan we eten en naar bed. Ik ben zó ontzettend moe (na 26 uur wakker en dan maar 4 uur slaap).

Philippe gaat even met de kinderen naar binnen en hoort dat we om Yellowstone in te komen ‘s nachts moeten rijden ivm lawinegevaar. Ja, het weer kan hier per dag zo veranderen dat je niet weet of het zal sneeuwen of dat het 20 graden wordt de volgende dag, maar er ligt dus sneeuw in Yellowstone. Leuk!

Er rijden hier trouwens immens lange treinen langs. Leuk om te zien en Bram vind dat natuurlijk Vet Cool! Hij kijkt sowieso zijn ogen uit, want we staan naast de Interstate en hij ziet steeds grote vrachtwagens langs komen.

Mijn excuses voor het lange verhaal, maar korter kan het echt niet. Alles is hier immers GROOT!

3 juni Wat hebben wij toch geweldig lieve kindjes!!!

Gisteren zijn we in minder dan twee uur naar Schiphol gereden. Bij aankomst op het mega grote parkeerterrein bleek dat we best ver moesten lopen met onze tassen en kwamen we er achter dat van mijn tas een wieltje afgebroken was. Gelukkig heb ik een supersterke man en hij heeft mijn tas gedragen.

De kinderen lachten en zongen aan één stuk door, dat hielp zeker mee om de spirit erin te houden. Bij de douane hadden ze nog steeds zo’n goede zin en zeiden ze zelfs allebei hun eigen naam (quite an accomplishment for our children, haha). Julia zong later:” Jaja! Vandaag gaan we van de wereldbol af!” Ze hadden echt heel goede zin.

Onderstaand stukje schreef ik in het vliegtuig:

0:50 Nederlandse tijd. Buiten is het -62 graden Celsius, we zitten op 12300m hoogte. Over ongeveer 40 minuten zijn we in Mineapolis. Philippe en de kinderen hebben alle drie geslapen. Gelukkig! Ik niet. Ik ben op een professionele, Amerikaanse manier uit mijn Nederlandse ritme gehaald met pretsels, lasagna, een stuk pizza met ijs na en 3 nieuwe films. De volgende vlucht hoef ik niets meer, anders ben ik onherkenbaar als we in Denver aankomen.

Op een gegeven moment hadden we 9 uur gevlogen en we zagen vlak voor het landen de grond. Julia keek geïnteresseerd naar buiten en zei: “Ik wil oma’s huis zien!”

Ze hebben beide vluchten en bij het wachten niks gezeurd of geruzied. Voor ons is het duidelijk. Het heeft wel degelijk zin om deze reis nu al te maken!!

Het is nu 5:15 plaatselijke tijd, 13:15 in Nederland en we zijn allemaal klaarwakker. Toen we gingen slapen dacht ik nog dat het zou gaan lukken (na 26 uur wakker te zijn geweest), maar helaas. De Nederlandse klok tikt nog…

Straks lekker zwemmen met Julia en Bram (hebben ze dubbel en dwars verdiend) terwijl Philippe zijn grote trots gaat ophalen.

We houden jullie op de hoogte van onze genietvakantie!

2 juni, nog thuis

Pffff, klaar!

We kunnen eindelijk aan onze (welverdiende) vakantie gaan beginnen. De koffers zijn ingepakt, de laatste voorbereidingen voor de taart van Wanda zijn gedaan, Isha is Happy bij Babe en de kinderen liggen met een Big Smile te slapen.

We zullen Isha missen, maar we weten dat het bij familie Schrama wel goed komt.

Ik moet zeggen dat we best trots op onszelf zijn. Op hoe we de laatste weken door zijn gekomen. Philippe was druk met zijn zaak, Jos liet iedereen even schrikken door een paar nachtjes in het ziekenhuis te overnachten, ik heb een enorme ketting taarten en cupcakes gebakken en twee kids bezig gehouden en toch hebben we iedereen gelukkig kunnen maken en houden. Eén ding weet ik wel. Dit nooit meer! Het was een beetje te veel van het goede. We willen allebei te veel en ‘da kan nie’! Ach ja, leermomentje!!

Hieronder onze vluchtgegevens voor morgen:

Heenreis:       

Schiphol -> Minneapolis

Vlucht:            KLM / Delta 6065

Vertrektijd:     16:50

Aankomsttijd: 19:00 (lokaal) / 02:00 (NL tijd)

                        Minneapolis -> Denver

Vlucht:            KLM / Delta 4974

Vertrektijd:     21:45 (lokaal) / 04:45 (NL tijd)

Aankomst:      22:51 (lokaal) / 06:51 (NL tijd)

Totale reistijd  14 uur

We vliegen met een mooie Airbus A330 van Delta en we hebben al geregeld dat we twee plekjes aan een raampje hebben (2 x 2 achter elkaar, aan het gangpad).

Twijfelen en drukdrukdruk

Nog maar 19 nachtjes slapen!
We blijven twijfelen over de route...Misschien is het handiger om gewoon te accepteren dat je met een camper niets moet plannen! De eerste etappe tot aan Yellowstone staat wel vast, al is de tijdsplanning hier nog aan verandering onderhevig. Dit zien we echter pas als we er zijn en we weten hoe het de eerste dagen opschiet.

Dinosaur gaan we er waarschijnlijk uit laten aangezien het erg ver om is voor een park wat gedeeltelijk gesloten is door renovatie. In dat geval gaan we via Salt lake city. Dit is wel meer "on-interessante" Highway, maar schiet wel beter op. Zo hebben we meer tijd verderop in de reis.

Ook het hotel in Las Vegas boeken we nog niet aangezien we niet exact weten wanneer we er zijn. We willen wel het weekend vermijden aangezien de prijzen van de kamers dan schrikbarend hoger zijn!

We hebben vandaag in ieder geval weer een aantal dingen geregeld, zoals het parkeren bij Schiphol (€130,- en hij krijgt niet eens ontbijt!) en de aftelkalender:

Vanaf nu kunnen we de nachtjes aftellen!!!