15 juni Page – Zion – Mesquite

Wat is het hier heet zeg! We kunnen goed merken dat we in de woestijn zijn!

We zijn vanmorgen vroeg vertrokken uit Page en zijn door gereden naar Zion Canyon. 

Philippe had van het Alles Amerika forum een trail (canyon Overlook Trail) van 1 mijl (1,6 km) gepikt waarbij je een uitzicht hebt op de vallei/ canyon.

Na een tijdje wachten (je merkt dat er ook al veel Amerikanen zijn die vrij hebben, want het was behoorlijk druk op de kleine parkeerplaats) hadden we een plek voor de camper en zijn we begonnen aan de trail. Wat een juweeltje! Het was een erg steil en erg eng (letterlijk en figuurlijk) paadje dat langs afgronden en door kloven in de berg leidde en overal zag je kleine hagedisjes en ander klein wild. De kinderen vonden het wel avontuurlijk en ik hield op sommige momenten mijn hart vast, maar ik had het niet willen missen!

Het uitzicht vond ik zelf wat minder. Ik vind het bij deze canyon indrukwekkender als ik erin sta, wat ook mogelijk is.

Na dit super steile, smalle, hete en zanderige avontuur gingen we door de tunnel. Onze camper is te groot om op 1 rijstrook te rijden, dus werd speciaal voor ons de tunnel vrij gehouden zodat we in het midden van deze pikkedonkere tunnel konden rijden. De kinderen gierden van het lachen, want achterin zag je geen hand voor ogen, behalve als er een bocht kwam, want dan was er een opening in de berg gemaakt.

In de canyon zelf mag je niet rijden dus hebben we onze camper geparkeerd bij het visitorcenter en zijn in de shuttle gesprongen.

Van daaruit hebben we twee stops genomen, namelijk Weeping rock (hier sta je in een soort kloof waar het water langs de rots boven je naar beneden valt, waardoor de rots lijkt te huilen) en de allerlaatste (ben even de naam vergeten). Bij deze laatste stop hebben we lekker met z’n allen in de rivier gestaan en Philippe heeft met de kinderen dammen gebouwd.

Naast ons kwamen later nog twee herten grazen. Wat is Amerika toch mooi!

Julia vroeg al een tijdje wanneer we nu eens in een restaurant gaan eten (ja, dames en heren, jullie zullen het niet geloven, maar we hebben nog niet ‘uit-’gegeten!) en we vonden het ook wel een tijd om ons te laten verwennen ;o). We hebben heerlijk gegeten, maar de bediening was slecht. Philippe had een braampje aan zijn vork en heeft zijn lip een klein beetje open gehaald. Een normale Amerikaan zou hiervoor het restaurant aanklagen, maar wij hebben het even vermeld en de reactie viel ons zwaar tegen! Ze keek alsof we gek waren en zei dat ze het zou door geven.. Nou, die fooi kon ze wel vergeten!

Na het eten besloten we zo lang door te rijden als kon en dat was tot bij Mesquite, waar we overnacht hebben bij WalMart. We hoeven morgen nog maar een goed uur te rijden en dan zijn we in Las Vegas!

14 juni WalMart – Horseshoe Bend – Antelope Canyon – zwemmen

We hebben besloten om nog een nacht op deze camping te blijven. Even wat rust en we hebben het zwembad van de lodge nog niet uitgeprobeerd, vandaar.

We zijn begonnen met boodschappen doen en tanken en toen door gereden naar Horseshoe Bend. Althans, dat dachten we. Halverwege werden we ineens de WalMart in getrokken. We kwamen allemaal met nieuwe schoenen naar buiten.

Daarna toch echt naar Horseshoe Bend. Het was een hele wandeling, maar het was het waard. Mooi!

De kinderen vonden het niet de moeite waard en hadden last van de hitte. Zo erg zelfs dat Julia op een gegeven moment begon te huilen. Dus liepen er weer twee pakezels door het mulle zand berg op en af te sjouwen. Ze gaan ook steeds te laat slapen..

En toen was het tijd voor Antelope Canyon. Een canyon van op veel plaatsen 1 meter breed en soms 40 meter hoog. Heel af en toe vindt hier een ‘flash flood’ plaats en dan vult de canyon zich met water. Door dit water worden de mooiste vormen gecreëerd en door de lichtinval is dit nog eens extra bijzonder. We werden gebracht met een grote 4 x 4 die Bram natuurlijk een Monstertruck noemde. Het was een erg leuk en hobbelig ritje en de kinderen kregen er weer goede zin van.

In de canyon gold eens een keer het tegenovergestelde van normaal. Het was namelijk nóg mooier op een foto dan in het echt. Dus geniet mee:

Toen was het tijd voor de kids en we zijn naar het zwembad gegaan. Heerlijk gezwommen in het (weer) ijskoude water. Onderweg zagen we nog een 'heavy load'. Een enorme boot, die vervoerd werd over de weg. 3 escorte voertuigen ervoor en 3 er achter.

’s Avonds na het eten zagen we een haas en de kinderen wilden hem een worteltje geven. Toen begon Bram ineens hartverscheurend te huilen. Was hij met z’n nieuwe cars crocs in een mierenhoop gaan staan. De mieren waren in z’n schoentje gekropen en hadden hem op 3 plaatsen gestoken. En dat zijn hier geen normale mieren. Supermieren waarvan de steek echt goed pijn doet. Mij heeft er ook al één gehad gisteren op het strand.

De arme stakker zit het niet mee. Gelukkig is hij het meestal de volgende dag al vergeten.

Ik heb zelf ook nogal wat pech. Zo heb ik nog steeds een korst op mijn knie van het vallen in Yellowstone, stoot ik me constant aan álles en heb ik me vanavond zo hard gestoten aan mijn teen dat er bloed onder mijn nagel vandaan komt…(heb hem gelakt, dus ik weet gelukkig niet hoe erg het is, haha!)

Ach ja, als dat alles is! We genieten met volle teugen en we nemen graag deze mini tegenslagen op de koop toe!!

13 juni Monument Valley - Page, Lake Powell

This is heaven!

De dag had niet beter kunnen beginnen als hier. We werden allebei tegelijk vlak voor zonsopkomst wakker. We zijn toen meteen opgestaan en….

Ik ben sprakeloos… sorry, op deze foto is het nog steeds niet zo mooi als in het echt.

Gisteren deed de laptop het ineens niet meer. Philippe denkt dat het een zekering is. Hij is even wat gereedschap gaan vragen bij de ‘buren’ en toen zijn we aan de praat gekomen. Het is een stel van rond de 55 jaar, hij komt uit Australie en zij uit San Diego. Ze ‘wonen’ elk jaar een half jaar thuis in Australie en een half jaar in hun Camper-met-auto-combinatie in de USA. They are living our dream! Mam en Jan, is dit niet wat voor jullie? Campertje kopen en dan gaan (naar de USA welteverstaan) wanneer je wilt. We hoorden van hun dat deze camping normaal $10 kost plus $10 toegang tot het park, maar natuurlijk hebben wij alweer geluk en kunnen we zo weg rijden zonder te betalen.

Toen op naar Page. Daar gingen we eerst naar een garage waar ze onze camper maakten. (gelukkig, want we wisten inmiddels niet meer hoe laat het was, onze telefoons waren leeg, de navigatie deed het niet meer, de kinderen konden geen filmpje kijken en ook het fototoestel gaf aan een leeg batterijtje te hebben). Het lag aan onze omvormer, die we gebruiken zodat Julia en Bram lekker een filmpje kunnen kijken op lange afstanden. Hij is kapot, want toen we hem wilden insteken vloog de zekering er weer uit. Gelukkig had Philippe twee reserve zekeringen geregeld bij de garage (die zich trouwens $87 rekenden voor het vervangen van twee zekeringen, op kosten van Apollo natuurlijk!).

Na dit debacle, dat toch weer in totaal zo’n 2,5 uur duurde was het te laat (en hadden de kinderen het gehad) om nog naar Antelope Canyon te gaan, dus zijn we rechtstreeks naar de camping gereden. Eenmaal daar hebben Philippe en de kinderen lekker gezwommen in Lake Powell en daarna hebben we in de harde wind gebarbecued, wat niet zo’n succes was.

Bram liep zich nog even vol met z’n neus tegen de (vaste) picknicktafel aan, wat resulteerde in een bloedneus en een heel zielig manneke… We hebben lekker geknuffeld en daarna nog even met de auto’s gespeeld en toen was het weer over.

Nu zitten we in het donker voor onze camper in de warme föhnwind de mails te beantwoorden en naar de radio te luisteren.

Tja, ik hoop dat jullie niet té jaloers worden, want dan leest straks niemand meer over onze avonturen. Ik kan het gewoon niet anders brengen…..

12 juni Moab - Canyonlands - Monument Valley

We beginnen goed te wennen aan onze ‘RV’.

Zo weten we nu bijvoorbeeld:

-          dat je de kastjes beter dicht kunt gooien dan normaal dicht doen

-          dat je de koelkast niet moet openen in een bocht

-          dat de bezem die we gejat hebben bij Apollo (de verhuurder) goed van pas komt

-          dat spullen die wij (en andere huurders) kwijt zijn meestal onder de slide-out liggen

-          dat het papiertje in het midden van de wc moet liggen voordat je doorspoelt

-          dat je de meest uiteenlopende vlekken niet ziet op de bank (god weet wat er nog allemaal op zit…)

-          dat we allemaal heerlijk slapen in een scheef staande camper

-          dat de vliegendeur ook dicht blijft zonder slot of handgreep en

-          dat we een eventuele volgende keer weer minimaal een 31 foot willen!

En waar we ons huis op 4 wielen nu weer hebben geparkeerd!! Ik zal bij vanochtend beginnen.

We zijn eerst boodschappen gaan doen. Het valt me hier op dat groente en fruit echt duur zijn en dat snacks en ijs zo goedkoop zijn. Geen wonder dat de meeste Amerikanen overgewicht hebben.

Na de supermarkt zijn we naar Canyonlands NP gereden. Ik dacht dat we dit konden doen op weg naar onze volgende bestemming, maar daar had ik me goed in vergist. Het was 40 minuten de verkeerde kant op! Ach, het uitzicht was het dubbel en dwars waard.

 Bram roept iedere paar minuten MONSTERTRUCK!!! Deze foto heeft hij zelf mogen maken.

 Soms missen we de kinderwagen wel. Dan lopen we allebei met een kind in de armen...

Daarna door naar Monument Valley. We kwamen net met zonsondergang aan en hebben nog prachtige foto’s van de rode rotsen kunnen maken.

Op internet hadden we dag van tevoren gezien dat je tegenover het Visitor Center kunt overnachten. Dit ligt midden in het park en we hadden het mooiste uitzicht. Toch vertrok elke camper om ons heen en na de derde die vertrok zagen we pas waar ze naartoe reden. We zijn hun gevolgd en zijn via een zanderige, heel hobbelige en kronkelige ‘dirtroad’ in een paradijsje terecht gekomen. Er staan hier op deze ‘primitive campground’ nog zo’n 9 campers en wat tentjes en morgen zullen we allemaal van een prachtige ‘sunrise’ in Monument Valley kunnen genieten.

Julia en Bram zijn het helemaal met ons eens en zijn de camper uit gestuiterd om vervolgens totdat het helemaal donker was aan een zandtaart te werken.

11 juni Arches national park

Wat is het hier mooi!! We hebben vanmorgen ontbeten in Arches NP. Met de prachtige, rode, rotsachtige omgeving als achtergrond. Ik kan foto’s blijven maken, zo mooi is het hier!

De kinderen vonden het iets minder interessant, want die wisten dat we op de nieuwe camping ook een zwembad hebben. De eerste keer huppelden ze nog mee naar het uitzichtpunt, de tweede keer hingen ze aan ons en de derde keer zaten ze met een filmpje in de camper terwijl wij op ons gemak een korte trail liepen. Perfect geregeld! Ze waren vandaag erg moe van het laat naar bed gaan gisteren en dan kun je daar het beste in mee gaan.

Na een paar stops konden we ze weer enthousiast maken om mee te lopen en daar waren we allemaal heel blij mee! We gingen tussen de rotsen door naar Sand dune Arch en daar was ook een helling met heel fijn zand waar Julia en Bram lekker gespeeld hebben. Na dit avontuur waren ze weer helemaal wakker om de volgende trail ook weer mee te lopen.

We hebben trouwens alleen de trail van minder dan 1 mijl gedaan, want anders was het niet haalbaar met de kindjes.

Nu zitten we op de nieuwe camping in Moab. We vonden de KOA toch erg duur en het zwembad was zó koud dat het niet leuk meer was. Nee, dan hier! Hier hebben ze een zwembad en HOT-HOT-hottub. De eerste keer dat we erin gingen schrokken we van de hitte. Maar het was een prettige afwisseling met het ‘koude’ bad.

Philippe is bang dat we thuis niets meer kunnen laten zien van foto’s, dus nu alleen maar foto’s van ons…

We hadden vandaag trouwens heerlijk weer, ik ben weer helemaal in mijn element!

10 juni Evanstone – Moab

Na een radiostilte van een paar dagen hebben we nu de berichtjes vanaf 6 juni bijgewerkt. Neem maar even de tijd, want het is veel!

We hebben trouwens gehoord van verschillende mensen dat ze geen berichtjes kunnen plaatsen. Jullie kunnen wel e-mailen en sms’en naar ons.   

We waren vanmorgen allemaal blij verrast dat we zo goed geslapen hadden. Toen we wakker werden zijn we even bij Subway gaan eten, hebben we wat boodschappen gedaan en toen zijn we vertrokken.

Het was een veel te lange, maar wel hele mooie reis richting Moab. De kinderen hadden het op een gegeven moment helemaal gehad, maar wij wilden graag door rijden naar Moab.

Als ik het iemand zou moeten adviseren voor een volgende keer zou ik zeggen; Als je Yellowstone wilt zien, plan dit dan in een reis naar het NOORD westen en doe het niet op dezelfde manier als ons, want het is te ver rijden (heen èn terug) voor maar één park. Maar nu hebben we het gezien en we hadden het voor geen goud willen missen hoor!!

Maar nu zitten we dus in Moab in de heerlijke avondwarmte, buiten aan onze picknicktafel op de KoaCamping. De kids hebben lekker gespeeld in het koude (!!) zwembad en wij genieten van de warmte, de omgeving en onze vooruitzichten van de komende dagen (weken!).

Ik heb twee wasjes gedraaid en Philippe heeft eindelijk kunnen barbecueën, kortom wij genieten van het Amerikaanse leven!

Philippe laat zijn baard staan. Ik heb hem al eens gevraagd waarom, maar hij heeft iedere dag een ander smoesje. Misschien mist hij Jos wel, haha!

Morgen naar Arches, hier een paar mijl vandaan. 

9 juni Yellowstone – Evenstone

Onze planning voor vandaag was om tot ongeveer 12 uur bij Old Faithful rond te lopen en daarna beginnen te rijden door Grand Teton NP en dan te kijken hoe ver we kwamen.

Helaas ging onze waterpomp kapot en zijn we eerst naar Old Faithfull gereden, want daar was een service station. De medewerker daar kon Philippe zijn vermoeden inderdaad bevestigen, maar vertelde ons dat hij zelf geen waterpomp op voorraad had. Hij belde voor ons naar Fishing Bridge en daar hadden ze er gelukkig wel één.

We zijn nog even het terrein van Old Faithful op gelopen, maar daar was het heel erg koud en we zijn naar het Old Faithful Inn gaan kijken (een heel oud hotel geheel gemaakt van hout een stenen uit de omgeving).

Omdat het toen al bijna 13:00 was en het weer begon te regenen zijn we maar door gereden om de waterpomp te laten vervangen. Waarschijnlijk moest het zo zijn, want op weg naar Fishing Bridge hebben we een beer gezien!! Hij was vrij kort bij de weg en we hebben mooie foto’s gemaakt.

Uiteindelijk reden we pas om 15:00 weg uit fishing bridge.

Grand Teton NP is mooi, prachtig zelfs. De bergen, die bedekt met sneeuw vlak naast je uit de grond lijken te rijzen geven heel mooie vergezichten en ook doordat hier weer de zon doorbreekt, die we in Yellowstone zo hebben gemist genieten we extra van het mooie uitzicht.

Maar meer dan een uitzicht is het niet, dus we besluiten toch door te rijden naar Jackson, net buiten het park.

Jackson blijkt een heel leuk cowboystadje tussen de bergen te zijn. We kijken of we ergens kunnen stoppen, maar met dat grote gevaarte gaat dat hier niet lukken. Achja, dan eten we buiten Jackson.

Het inmiddels 17:30, denken we, we hebben namelijk drie apparaten die allemaal een andere tijd aangeven. Philippe zegt dat hij nog wel zin heeft om een flink stuk te rijden en we besluiten wat simpels (soep met pannenkoeken) klaar te maken en daarna door te rijden totdat Philippe moe is.

Ik ga lekker met de kindjes spelletjes doen achterin en later gaan ze ‘spelen’ in de alkoof. Nou van dat spelen komt niets terecht, want na 2 minuutjes slapen ze al. Dit geeft ons de mogelijkheid om lekker door te rijden (ja lekker, want we genieten met volle teugen van het avondlicht tegen de bergen) en we komen uiteindelijk in het donker tot de parkeerplaats van WalMart in Evanston, waar we tussen de truckers en (blijkt ’s nachts) naast een treinspoor in felle verlichting héérlijk overnachten. 

We zijn nu zo ver gekomen dat we morgen in één ruk door kunnen rijden naar Arches NP en daar in de buurt een camping met het felbegeerde zwembad kunnen vinden waar we dan twee nachten zullen verblijven.